Documentary CNN – World’s Untold Story: Adopting Africa.

Documentary about adopting from Africa, Kaja Nafasi Family Home, our social worker Jacky Nakato and Eva one of our Nafasi children are part of the documentary. Jacky and Corin are explaining our resettlement program and showing our way of working. The focus is to find a family for abandoned and orphaned children within Uganda. (Duration: 30 minutes).

With 2.5 million orphans as defined by UNICEF, Uganda has become a prime destination for those looking to adopt children. While other adoption hotspots, like Russia and China, have clamped down on or even moved to ban foreign adoptions, for Americans Uganda has maintained relatively lax laws. This has led to a significant boom in international adoptions.

‘World’s Untold Stories: Adopting Africa’ follows the fortunes of Zach and Philip, two young Ugandan boys brought to America by the Harding family. While these children may be afforded more opportunities than they would in the country of their birth, many in Uganda wonder what they might lose by being raised abroad. From the slums of Kampala to the frozen landscape of Minnesota in winter, this powerful programme examines the highs and lows of adopting from Africa.

When you miss the Premiere, you still have some other options:

Friday 3/1/2013 11:30 AM ET, Saturday 3/2/13 9am ET and 430pm ET, Sunday 3/3/13 530am ET and 1130pm ET, Monday 3/4/13
330am ET, Tuesday 3/5/13 530am ET and 1230pm ET.

Kilimanjaro Charity Climb voor Kaja Nafasi Family Home

Een avontuur voor het goede doel
Of de beklimming van de Kilimanjaro nou op je ‘bucket list’ staat of niet, het is een overweldigende ervaring. En wat deze klim natuurlijk extra bijzonder maakt is dat je er tevens een goed doel mee steunt.

Het beklimmen van de Kilimanjaro is niet zo heel moeilijk, het is wel een uitdaging. De klimtocht is voornamelijk een wandeltocht bergopwaarts. De klim is niet gevaarlijk maar wordt wel moeilijker naarmate je hoger komt vanwege de lagere luchtdruk. Om de kans op het bereiken van de top zo groot mogelijk te maken nemen we onderweg een acclimatiseringsdag. Een goede voorbereiding en een flinke dosis doorzettingsvermogen dragen er zeker aan bij om de top daadwerkelijk te bereiken.

Doingoood organiseert deze Kilimanjaro Charity Climb in samenwerking met Ajabu Adventures in Tanzania. Samen zorgen wij voor een onvergetelijke ervaring. Zowel voor de klimmers als voor de projecten die mogen gaan profiteren van de opbrengst van deze prestatie!

Kijk voor meer info op http://www.vrijwilligerswerk-afrika.nl/kilimanjaro en meld je aan!

Geweldige opbrengst aardappelactie voor Oeganda

View at Picasa Geweldige opbrengst aardappelactie voor Kaja Nafasi

View at Picasa Geweldige opbrengst aardappelactie voor Kaja Nafasi

In totaal is er wel 6000 kg gezocht van de soorten Borgers, Irenes en Bildstar. Ze liggen gesorteerd in zakken van 20 kg, 10 kg en 5 kg klaar bij de initiatiefnemers dhr. S. Reitzema en dhr. W. Reitzema.

Een aantal echte doorzetters, sommigen op een leeftijd, waar anderen al lang achter de geraniums zitten, hebben bijna alle zoekdagen meegedaan. Diepe waardering hebben we voor deze mensen, die zich de armoede en het leed in Oeganda hebben aangetrokken en daar wat voor doen. Mensen van drie kerken, gezellig aan het zoeken, met grapjes over en weer, het geeft een onderlinge band waar niemand tussen komt.

Namens de drie kerken van Kornhorn en Siegerswoude/de Wilp is gisteravond de opbrengst van de aardappelactie 2012 bekend geworden. In een gezellige bijeenkomst van alle zoekers kwam het geweldige bedrag van euro 3750,- als netto opbrengst uit de bus.

Namens Kaja Nafasi alvast heel veel dank aan allen.

Don’t cry, this is Africa!

Bijgaand reisverslag verscheen op de website van AFAS Software. Bedankt Wilfred!

Daar zit je dan met twintig mensen en veertig koffers op elkaar gepakt in een oude, aftandse bus. Buiten is het pikkedonker en we zijn op weg van Entebbe naar Kampala, Oeganda. Terwijl we op de slechtst mogelijke zandweg rijden, loopt de bus plotseling vast in een kuil! Een aantal mensen (en niet alleen vrouwen…) begint te gillen. Onze buschauffeur is echter alles behalve in paniek en zegt op rustige toon: “Don’t cry, don’t cry, this is Africa!”.
Zo, dat is mijn eerste kennismaking met het Afrikaanse continent! Dat belooft nog wat te worden voor de komende weken… Uiteindelijk komen we midden in de nacht aan in Kampala, in het ICU Guesthouse. Dit is ons onderkomen voor de komende drie weken. Een mooi, groot huis met verschillende kamers en badkamers en een mooi dakterras. Het guesthouse wordt trouwens elke dag van vers brood voorzien door de Nederlandse bakker BBrood, die een aantal vestigingen heeft in Oeganda.

Het (ver)bouwen kan beginnen!
Na een korte nachtrust vertrekken we voor het eerst naar het Kaja Nafasi huis, het opvanghuis waar kinderen tot ongeveer vijf jaar oud worden opgevangen. Dit opvanghuis gaan we de komende weken verbouwen. Het gaat hierbij om een aantal projecten: het ophogen en stuken van de omringende muur, het ombouwen van de garage naar een kantoor, een nieuw toegangshek plaatsen, het aanleggen van een moestuin, de speeltuin uitbreiden en nog een aantal klussen binnenshuis.

Chris en Jurjanne
Het Kaja Nafasi huis is opgericht door een Nederlands echtpaar, Chris, Jurjanne en hun vriendin Corin. Zij onderscheiden zich van andere weeshuizen door hun werkwijze. Een kind ontvangt bij binnenkomst eerste hulp en opvang en wordt onderzocht door een verpleegkundige of dokter. Daarna wordt direct gestart met een onderzoek naar de achtergrond van het kind. Dit gebeurt in nauwe samenwerking met de Oegandese raad voor de Kinderbescherming. Vervolgens wordt voor het kind een plan op maat gemaakt. Soms kan een kind terug naar de biologische familie, of wordt het opgevangen in een ander gezin. De allerlaatste optie is dat een kind geadopteerd wordt door een buitenlands gezin.

Resultaat
Het is fantastisch om twee weken zo fysiek aan de slag te gaan voor zo’n opvanghuis! Je ziet niet alleen zelf direct het resultaat van je acties, maar de medewerkers van het Nafasi huis en de kinderen zelf merken het ook. Neem bijvoorbeeld de ombouw van de garage tot kantoor: omdat het kantoor verplaatst kan worden van het huis naar de garage, kunnen ze extra kinderen opvangen. Extra leuk detail is dat AFAS de ombouw van de garage naar een kantoor mede gesponsord heeft. AFAS heeft er dus (in)direct voor gezorgd dat Kaja Nafasi meer kinderen op kan vangen!
De twee weken bouwen vliegen voorbij, maar wat hebben we uiteindelijk veel kunnen doen! En wat was nu eigenlijk het leukste om te bouwen? Natuurlijk de zandbak en de wipwap, want voordat we klaar waren, zaten de kinderen er al in te spelen…

Wilfred Kruijsbergen
AFAS Software, Medewerker Media & Content

NGK Amersfoort-Noord in Oeganda

Om 5 uur ‘s ochtends opstaan…maakt niet uit, want we gaan vandaag naar Oeganda. We verzamelen voor zevenen op het station van Amersfoort en nemen de trein naar Schiphol.

Op Schiphol komt de hele groep bij elkaar. Daar komt Gert erachter dat hij zij handbagage thuis heeft laten liggen, dat is nog snel opgehaald door Margreet. Even behoorlijk stressen, maar uiteindelijk waren we zo op tijd, dat het allemaal goed gekomen is.

Om 11:00 begonnen we aan de vlucht naar Kigali, de hoofdstad van Rwanda. Dat duurde ongeveer 8 uur. We landden op Kigali om 19:00. Daar moesten we een uurtje in het vliegtuig wachten om vervolgens een hele korte vlucht te hebben naar Entebbe. Daar is het vliegveld van Oeganda.

Tijdens de vlucht naar Kigali hadden we boven Lake Albert wat turbulentie, omdat we door een onweersbui vlogen. Daar werden sommigen wat misselijk van.

Eenmaal in Entebbe werden we opgewacht door Chris. Hij had een bus geregeld en was zelf ook met een auto. Alle koffers werden ingeladen in de bus, dat was wel even proppen, aangezien we ongeveer 40 koffers bij ons hadden.

Er konden uiteindelijk 13 personen in de bus en er reden 5 personen mee met Chris. Wat mij opviel was dat het best wel stoffig was, ik kreeg direct een droge mond. Het verkeer in Oeganda is even wennen en dan bedoel ik niet omdat ze hier links rijden…

De busreis was een evenement. Elke keer sloeg de motor af en gleed de bus weer even naar achter. De meiden in de bus vonden het best eng, maar de chauffeur zei: “don’t cry, don’t cry, this is Africa!”.

Uiteindelijk zijn we allemaal veilig aangekomen in het ICU guesthouse in Kampala. Nu kwam de grootste uitdaging van de reis: de kamerindeling….dat duurde wel ongeveer een uurtje, maar uiteindelijk lukte het, iedereen had een slaapplek.

Even lekker wat drinken op het dakterras van het guesthouse voordat we uiteindelijk gingen slapen.

Alleen al van de rit tussen Entebbe en Kampala (terwijl het donker was) kreeg je ontzettend veel indrukken en was het voor iedereen duidelijk dat we in een andere wereld beland zijn.

Groeten namens de hele groep vanuit Kampala,

Wilfred

Bukedde – Wednesday, February 7, 2012

Last Friday (February 3, 2012) Kaja Nafasi celebrated the official opening of the home. The guest of honour was the retired Ugandan Prime Minister, Professor Apolo Nsibambi. The Minister of State for Gender, and the Attorney General Peter Nyombi were also present. The opening was covered by three local daily newspapers: Bukedde, the Lugandan daily, the New Vision and Daily Monitor which are published in English.

Als eerste vrijwilliger in het Kaja Nafasi familiehuis

Al bijna 3 weken zit ik weer in het gewone leventje in Nederland, waar iedereen druk is met vroeg opstaan, werken, snel eten,’s avonds sporten en afspreken met vrienden. Mijn vrienden zijn allemaal benieuwd naar de foto’s, filmpjes en verhalen en nu heb ik eindelijk de tijd om mijn verhaal over wat ik heb geleerd in Oeganda, over de cultuur,en mensen, op papier te zetten. Een nuttige vakantie omdat ik in het dagelijkse leven mee draaide en zo mijn steentje (al lijkt hij heel klein) heb bijgedragen.

Ik had de eer de eerste vrijwilligster te zijn in het Kaja Nafasi Familiehuis. Voor de werknemers in het huis en voor mij was dat een spannende ervaring. Toen ik binnenkwam, waren er pas vier kindjes. Het was makkelijk om ze te leren kennen, ze alle aandacht te geven en door die lieve glimlachjes kregen ze een hoop voor elkaar. Na een paar dagen kwamen er meer kinderen en werd het drukker en drukker. In het begin had ik het idee dat de huismoeders van mij verwachten dat ik de leiding in allerlei activiteiten zou nemen maar dat wilde ik niet. Ik zou weer na een paar weken weggaan en zij zouden het moeten gaan doen! We bundelden dus samen ideeen en ondernamen samen allerlei activiteiten zodat iedereen zich waardevol en goed voelden.

Ondanks hun verleden zijn alle kinderen krachtige persoonlijkheidjes. Het was zo fijn om die kindjes vaak zo blij te zien, terwijl hen heel wat is overkomen…verwaarloosd, ondervoed en achtergelaten. Alleen en vaak zonder familie. Voor een aantal van deze kinderen zijn de ouders of familie niet meer te traceren ondanks de inzet van de maatschappelijk werkers, de politie en andere instanties. Dan wordt er gezocht naar Oegandese adoptie-ouders en buitenlandse ouders die in Oeganda wonen. Als dat niet mogelijk is, wordt er gekeken naar buitenlandse adoptieouders. Maar er is niets mooier dan het kind weer terug te krijgen bij zijn eigen familie….of anders op te laten groeien in zijn eigen land!

Er waren zoveel waardevolle momenten en ervaringen: een jongetje wat vrolijker werd door elke dag even persoonlijke aandacht van mij te krijgen, twee jongetjes die zwak waren en onder de huidschimmel binnenkwamen bij Nafasi maar binnen een week er veel beter uitzagen. ‘S avonds, als de kinderen op bed lagen, hadden de (nacht-)huismoeder, de bewaker en ik tijd om, bij gebrek aan electriciteit, bij kaarslicht te kletsen, te kaarten, te filosoferen en elkaar beter te leren kennen. Het is teveel om op te noemen maar voor mij zijn het herinneringen die mij niet meer kunnen worden afgenomen!

Toen ik moest vertrekken, werd me verteld hoeveel zij mij waardeerden, om wie ik was, om hoe ik met de kinderen omging en dat ze veel van me hadden geleerd. Zij zouden mij missen en ik hen en de kinderen ook. Ondanks dat tranen in Oeganda taboe zijn, kon kokkin Hadija haar tranen niet weerstaan toen ik afscheid van haar nam. Zoveel waardering, tranen en liefde voor het, voor mijn gevoel, zo weinige wat ik had gedaan…of misschien gewoon voor het mezelf zijn. Een voldane vakantie…waar mijn opvolgers vast nog een pittiger stukje zullen krijgen met veel meer kinderen!

Marcella Gerritsen Plaggert, Purmerend, februari 2012

Bukedde – Wednesday, February 7, 2012

Afgelopen vrijdag (3 februari 2012) vierde Kaja Nafasi Family Home de officiële opening van het huis. De Guest of Honour was de retired Priminister of Uganda Proffesor Apolo Nsibambi. Ook Minister of State for Gender, en Attorney General Peter Nyombi waren aanwezig. Vandaag werd de opening van het huis nog in de Bukedde gepubliceerd. Bukedde is een krant in het Luganda. De inhoud komt overeen met die van de New Vision en Daily Monitor.

Daily Monitor – Tuesday, February 7, 2012

Afgelopen vrijdag (3 februari 2012) vierde Kaja Nafasi Family Home de officiële opening van het huis. De Guest of Honour was de retired Priminister of Uganda Proffesor Apolo Nsibambi. Ook Minister of State for Gender, en Attorney General Peter Nyombi waren aanwezig. Vandaag werd de opening van het huis nog in de Daily Monitor gepubliceerd.

New Vision – Monday, February 6, 2012

Afgelopen vrijdag (3 februari 2012) vierde Kaja Nafasi Family Home de officiële opening van het huis. De Guest of Honour was de retired Priminister of Uganda Proffesor Apolo Nsibambi. Ook Minister of State for Gender, en Attorney General Peter Nyombi waren aanwezig. Vandaag werd de opening van het huis nog in een van de landelijke kranten gepubliceerd.